Praktische zaken bij hulp aan allochtonen

 Hulp aan allochtonen, of andere groepen met andere waarden en normen dan de hulpverlener, vraagt niet alleen een open houding, maar vooral een aantal (praktische) randvoorwaarden.

Hoe doe ik dat?

U dient met de volgende (praktische) zaken rekening houden:
# er dienen voorzieningen aanwezig te zijn om communicatie mogelijk te maken, bijvoorbeeld een tolkentelefoon;
# er worden bij voorkeur geen ingewikkelde zinnen worden gebruikt en wordt nagegaan of de patiënt begrijpt wat is besproken, bijvoorbeeld door hem/haar een en ander te laten samenvatten;
# er wordt flexibel omgegaan met wensen van allochtonen. Als het in een bepaalde cultuur ongebruikelijk is dat man en vrouw seksualiteit samen bespreken, zullen zij bijvoorbeeld niet samen worden uitgenodigd tenzij het niet anders kan;
# er wordt rekening gehouden met voorkeur voor een vrouwelijke of mannelijke hulpverlener; bijvoorbeeld bij moslimvrouwen, indien mogelijk, een vrouwelijke hulpverlener.
# in geval van taal- en culturele barrières wordt de therapie meer op concreet gedrag dan op inzicht gericht;
# er wordt met beeldend materiaal (foto’s, illustraties) gewerkt, waarin de migrant zich herkent, en dat niet gevoelig ligt;
# er wordt sneller medicatie overwogen indien de cultuur dit 'vereist';
# vragenlijsten worden alleen voorgelegd aan patiënten die het Nederlands goed kunnen lezen en schrijven;
# de hulpverlener dient zich te realiseren dat de presentatie van de seksuele klachten vaak op een indirecte, niet expliciete wijze gebeurt;
# er wordt rekening gehouden met eventuele (seksueel) geweldstraumata van asielvluchtelingen.